Altruïstische donatie: een nier voor een onbekende

‘Altruïstische donatie… Ik kende dat woord niet,’ zegt Petra. ‘Het betekent dat je iets doet zonder er iets voor terug te willen. Cees en ik hadden jarenlang een eigen bedrijf en we werkten altijd hard. Toen we daarmee stopten, wilde ik iets goeds doen voor anderen. In de krant las ik een interview met arts Marcel Levi, die vroeger directeur was van het AMC. Hij had een nier weggegeven zonder te weten aan wie. Ik vond het mooi dat je de ontvanger niet hoeft te kennen. Toen dacht ik: als hij dit doet, waarom ik dan niet? Dat gaf me het laatste zetje.’

Een heel gezin blij

Zeven jaar geleden ging Petra naar de huisarts met haar vraag. Daarna kwam ze in het AMC terecht. ‘Ik werd snel opgeroepen voor de operatie. Na afloop zei de arts: je hebt een heel gezin blij gemaakt. Want als één persoon ziek is, heeft de hele familie het moeilijk. Ik was opgelucht dat alles goed ging. Anders was het zonde geweest van mijn nier.’ Petra was 70 toen ze doneerde. ‘Die leeftijd was geen probleem. Ik ben nooit ziek geweest. Je kunt dus ook op oudere leeftijd nog iemand helpen.’

Veilig

Niet veel mensen weten dat Petra en Cees een nier hebben gedoneerd. Cees: ‘Het is moeilijk om erover te praten, want we willen niet opscheppen. Maar we vinden het wel belangrijk dat meer mensen hierover nadenken. Elk jaar overlijden bijna 200 nierpatiënten door een tekort aan donoren. We hebben vrienden die ook wilden doneren, maar die werden om medische redenen afgekeurd. Dat is jammer, maar het laat wel zien hoe veilig het proces is: het gebeurt alleen als de donor echt gezond is. En het is fijn dat het kan. Dat was vroeger wel anders.’ Petra knikt. ‘In mijn geboortedorp had ik een oom die op zijn 48e stierf aan een nierziekte. Veel te jong. Toen bestond donatie nog niet. Daar moet ik nog vaak aan denken.’