'Mijn keuze in het Donorregister klopt eigenlijk niet bij mijn waarden'

Ze legt uit wat er in haar omgaat en waarom ze een tussenvorm heeft gekozen.

Heb je een keuze doorgegeven in het Donorregister?

“Min of meer. Een tijd geleden veranderde de Donorwet: als je zelf geen keuze doorgeeft, sta je met ‘geen bezwaar’ geregistreerd. Ik had er moeite mee om een keuze te maken, dus deed ik maar niks. Dus word ik automatisch donor. Mijn kinderen hadden zich al eerder actief geregistreerd als donor, daar hadden we veel over gesproken. Maar ik vond het lastig om iets te doen. Eigenlijk wilde ik het vergeten, ik was er liever niet mee bezig. Uiteindelijk heb ik aangevinkt: mijn man beslist.”

Is dat de beste keuze voor jou?

“Eigenlijk niet. Ik vind het egoïstisch en niet sociaal van mezelf dat ik me niet als donor registreer. Het klopt niet met mijn waarden en hoe ik wil zijn. Ik kan het niet helder uitleggen, maar ik merk dat ik er moeite mee heb. Misschien heeft te maken met mijn katholieke opvoeding. Ik had ook moeite met crematies, met verbranden. Dat is nu minder. Het is vooral de angst dat er iets uit je lijf gehaald wordt voordat je helemaal dood bent. Ik weet dat dat niet zo is, maar toch heb ik daar angst voor. Dat is puur gevoelsmatig.”

Waar ben je dan bang voor?

“Dat je te snel weggehaald wordt en er dingen worden verwijderd terwijl je nog niet helemaal dood bent. Dat is gek, want op zich heb ik vertrouwen in het protocol voor hersendood. Maar alleen rationeel en medisch. Want wat is dat precies, hersendood? Ben je dan echt dood? Daar twijfel ik aan. Daar zit misschien ook het geloof onder. We weten veel niet. In mijn ogen is dat eng, maar tegelijk schaam ik me ervoor. En als die spotjes weer komen, probeer ik niet te luisteren.”

Ben je het wel eens met de Donorwet?

'Ja, die vind ik heel goed, omdat die ervoor zorgt dat je bewust nadenkt. Daar sta ik echt achter. En de wet is bedoeld om meer donoren te krijgen. Maar dan schaam ik me weer, want die zijn er niet genoeg.'

Hoe vindt je familie jouw beslissing? 

'Mijn kinderen zijn er boos over. Die zeggen: je weet dat er mensen doodgaan omdat ze geen orgaan krijgen. Meestal laat ik me minder door gevoel leiden dan door inhoud, maar toch heb ik hier last van. Dan speelt natuurlijk ook de discussie: als ik een orgaan nodig heb, dan wil ik dat wel krijgen. Dat is niet eerlijk. Maar het verandert mijn mening niet. Ik zag pas een film waarin het erover ging en daarna had ik het er met vriendinnen over, het zette me wel aan het denken. Maar ik zag geen reden om het aan te passen. Het is wel goed als mijn man beslist.'

Dus eigenlijk schuif je de kwestie door?

'Ja, ik ben me ervan bewust dat ik hem met een probleem opzadel. Maar ik vertrouw erop dat hij handelt naar mijn waarden. Dat geeft mij rust. Stel dat ik in coma raak – iets wat ik heel eng vind en dat weet mijn man – dan weet ik dat hij weloverwogen zijn besluit neemt. Ik zeg geen keihard nee, maar hij geeft het finale oordeel.'

Weet je wat hij dan kiest?

'Nee, dat heb ik hem niet gevraagd. Dat vind ik ook prima. Het hele gezin kent mijn worsteling. Maar ik vertrouw erop dat hij integer handelt als het zover komt. Dat is voor mij genoeg.'