‘Mensen moeten meer in gesprek over donatie’

Volgens zijn ouders leefde Tygo altijd in het moment. “Hij was altijd bezig. Elke dag ging hij naar de sportschool. Daar werkte hij ook. Hij gaf pilates-les aan ouderen en hij hielp mensen met afvallen en herstellen na een blessure”, vertelt Arvid. Joyce vult aan: “Hij stond altijd voor anderen klaar. Tygo maakte makkelijk een praatje. Hij was een echte verbinder.”

Het ongeluk

Arvid en Joyce herinneren zich de dag van het ongeluk nog goed. Na het eten belde het gezin met dochter Kyra, die in Amerika was. “Daarna vertrok Tygo op zijn fiets. Hij ging nog even wake-boarden”, vertelt Joyce. Op de terugweg gaat het mis. Door de laagstaande zon zien Tygo en de automobilist elkaar niet. Tygo wordt aangereden, raakt ernstig gewond en is meteen buiten bewustzijn.

Zeer kritieke toestand

Rond kwart voor tien ’s avonds schrikken Joyce en Arvid van twee agenten die aan de deur staan. Ze vertellen over het ongeluk en dat Tygo in levensgevaar is. “We zijn direct achter de ambulance aangereden. In het ziekenhuis werd Tygo geopereerd. Na die operatie zag Tygo er heel slecht uit. Het voelde onwerkelijk. Je verwacht niet dat het jou overkomt, tot het ineens wél gebeurt”, vertelt Joyce.

Loodzwaar besluit

Uiteindelijk wordt Tygo negen keer geopereerd. “Tygo’s organen werden beter, maar zijn hersenen niet. Hij was minder bij bewustzijn en is nooit meer wakker geweest. We weten niet of hij ons hoorde of zag”, vertelt Arvid. “Tygo zou een kasplantje worden. Dat wilde hij niet.” Die gedachte helpt Joyce en Arvid bij het nemen van dit loodzware besluit: stoppen met de behandeling. Negen dagen later overlijdt Tygo. “Het verlies van Tygo zit in al mijn vezels”, zegt Arvid. “Het ergste wat je als ouder kunt overkomen, is het verliezen van een kind. Dat is je grootste angst. Met hem is ook een stukje van ons gestorven”, zegt Joyce.

Wel of niet doneren

Volgens de artsen in het ziekenhuis kon Tygo geen organen en weefsel doneren door de medicijnen in zijn lijf. “We hadden ons daarbij neergelegd”, zegt Joyce. Na het overlijden onderzoekt een forensisch arts Tygo. Die besluit dat donatie toch mogelijk is. “Ik stond te springen van blijdschap. Het was Tygo’s wens.” Veel organen en weefsel van Tygo blijken niet meer bruikbaar. Uiteindelijk doneert Tygo zijn hartkleppen en beide hoornvliezen.

Nazorg

“Na de donatie ontvingen we een brief dat de uitname gelukt was, vertelt Joyce. “Wij vinden het jammer dat we niet meer hebben gehoord. Onze zoon heeft toch meerdere levens veranderd. Maar we snappen dat er nu eenmaal niet meer mogelijk is. Het is wettelijk vastgelegd dat donatie anoniem is. Wij zijn vooral zelf op onderzoek gegaan.”

Praten over doneren

Sinds zijn veertiende jaar was Tygo vastberaden: hij wilde donor zijn. “Een paar jaar geleden was de wijziging van de donorwet in het nieuws. Daardoor spraken we met elkaar over onze wensen om donor te zijn of niet. Tygo zei altijd stellig dat hij anderen wilde helpen”, vertelt Arvid. Joyce vult aan: “Zijn wens is in vervulling gegaan. Zelfs na zijn dood heeft hij mensen geholpen. Ergens leven stukjes van Tygo voort. Die gedachte biedt ons troost.”

Van roes naar besef

Ruim een jaar na zijn overlijden missen Joyce en Arvid hun Tygo meer dan ooit. “In het eerste jaar leef je als het ware in een roes. Je hebt veel afleiding door alles wat je moet regelen. Nu beseffen we dat hij echt nooit meer naar huis komt. We praten veel en vol trots over hem, zodat hij niet vergeten wordt”, zegt Joyce. Ook in de omgeving maakt Tygo’s overlijden veel los. Arvid: “Mensen om ons heen praten over hun wensen rondom de dood, euthanasie en orgaan- en weefseldonatie. Ze weten van elkaar wat hun wensen zijn. Dat is door Tygo gebeurd en dat maakt ons trots.”