Sophie ikinci bağışçı kalbini bekliyor: 'Belki de ilk seferkinden daha çok korkuyorum'

Sophie'nin ilk naklinden yaklaşık yirmi yıl sonra kardiyoloğu, bağışçı kalbinin birkaç yıl içinde değiştirilmesi gerekeceğini söyledi. Bunu iyice düşünmek zorunda kaldı. “Asla tekrar ameliyat olmak istemediğimi hep söyledim. Yine de tekrar bunu seçiyorum. Hayatı çok fazla seviyorum.”

Umut, korku ve minnettarlık

Sophie bu ikinci seferde daha fazla belirsizlik ve korku hissediyor. “Belki de ilk seferkinden daha çok korkuyorum. Bir sürü sorum var. Ne zaman arayacaklar? Ya bir kalp bulunamazsa? Nasıl uyanacağım? Sonrası nasıl olacak?”

Korkusu sağlığıyla da ilgili. Sophie'nin beyin enfarktüsünden geriye kalan şikayetlerinin yanı sıra şeker hastalığı ve böbrek hasarı da var. “Ekstra riskler var. Nakilden sonra uyanmaktan ve vücudumun artık çalışmamasından korkuyorum.” Sophie bunu erkek arkadaşı, ailesi ve doktoruyla konuşuyor. “Hastaneyi her zaman arayabilirim. Ama kimsenin cevabı yok. Bunu zor buluyorum.”

Sophie ilk seferine göre daha az hasta, ama daha çabuk yoruluyor. Artık çalışmıyor ve enerjisini dikkatli bir şekilde bölüştürüyor. “Öğleden sonraları hep uyuyorum. Bir şeyler yapıyorum ama sürekli bir şeyin enerjiye değip değmediğini sorguluyorum. Sonradan genelde toparlanmam gerekiyor. Yine de güzel şeyler yapabiliyorum. İlk seferinde bu mümkün değildi.” Durumu şu an istikrarlı.

Bu yüzden artık bir yıldır yeni bir bağışçı kalbi bekliyor. Sophie ne zaman sıra kendisine geleceğini bilmiyor. “Telefonumu duşta bile her yere yanımda götürüyorum. Ne zaman arayacaklarını asla bilemezsin. Beklemek alışkanlık haline geliyor ama heyecanlı kalmaya devam ediyor. Benim için, ama aynı zamanda erkek arkadaşım ve ailem için de.”

İlk nakil

İlk nakliyle ilgili Sophie pek bir şey hatırlamıyor. “Ölümcül derecede hastaydım ve yatakta hareketsiz yatıyordum. Doktorlar beyin enfarktüslerinden korkuyordu.” Ne yazık ki Sophie'nin de başına bu geldi. Bir enfarktüs ve birkaç TIA geçirdi. Sol tarafı felç oldu. Sophie'nin bir bağışçı kalbine ihtiyacı olduğu açıktı. Avrupa bekleme listesine girmesinden on bir gün sonra bir kalp mevcuttu.

Bütün o dönem Sophie için bir travma gibi hissettiriyor. “Acıyı unutuyorsun ama belirsizliği ve yalnızlığı unutmuyorsun. Durum üzerinde hiçbir kontrolüm yoktu. En çok bunu zor buldum.”

Daha fazla seçenek ve rehberlik

Bu ikinci sefer acil bir nakil değil. Bu nedenle Sophie nakle ve sonuçlarına daha iyi hazırlanabiliyor. Her şeyi erkek arkadaşı ve kardiyoloğu ile tartışıyor ve onunla birlikte onay formunu imzalıyor. “Ayrıca bize nakil, riskler ve iyileşme süreci hakkında açıklama yapıldı. Çoğunu zaten biliyordum.” Sophie standart yöntem ile heart-in-a-box tekniği arasında seçim yapabildi. “Doktorların bu konuda daha fazla deneyimi olduğu için standart yöntemi seçtim. Ama gerekirse başka türlü karar verebilirler.”

Sophie'ye göre bilgi ve rehberlik gelişti. “Artık zihinsel kısma daha fazla dikkat ediliyor. Etrafınızda yeterli desteğin olup olmadığını inceleyen bir sosyal hizmet uzmanı ile görüşüyorsunuz. Nakilden sonra da psikolojik yardım almak mümkün. Yirmi yıl önce bu durum farklıydı.”

Kurtuluş

Sophie yakında bir kalbin temin edileceğini umuyor. Bunun öncesinde bir ölüm gerçekleşeceğini biliyor. “Bu ölüm benden bağımsız. O kişi benim için değil, zaten öleceği için ölüyor. Bu geride kalanlar için ağır bir durum. Benim için bu benim kurtuluşum. Bunun için çok minnettarım.”