‘Bu kadar hasta birine bundan daha büyük bir hediye veremezsiniz’

Gerda, 'Nienke hayat doluydu. Erkek arkadaşına aşıktı ve ilk işine yeni başlamıştı. Her şey yolundaydı,' diye anlatıyor. Bundan önce işlerin daha kötü gittiği bir dönem olmuştu. 'Ortaokuldayken bazen orada değilmiş gibi olurdu. Bir anlığına kopup giderdi. Bunun psikolojik bir durum olduğu söylendi: büyümek istemediği düşünüldü. Ayrıca sık sık yorgundu. Bazen içimden, 'çocuğum, şu koltuktan kalk artık...' derdim. Ancak daha sonra kafasının röntgenlerinde beynine baskı yapan bir damar yumağı gördüler. Bu yüzden epilepsisi vardı. Nörolog uyarmıştı: şiddetli baş ağrın olursa hemen ara.'

Gelecek

2023 baharında Nienke, erkek arkadaşına giderken eve uğradı. Gerda, 'Kısa ve öz konuşuyordu, başı ağrıyordu,' diyor. 'Daha sonra kusmaya başladı ve komaya girdi. Erkek arkadaşına damar yumağı riskinden ve epilepsisinden hiç bahsetmemişti ama o iyi tepki verdi. Ambulans geldi ve hastaneye kaldırıldı. Gece geç saatlerde ben de panik içinde oraya vardım.' Durumun çok ciddi olduğu ortaya çıktı: Nienke'nin beyninde büyük hasar oluşmuştu. Doktorlarla Nienke'nin geleceğinin çizildiği bir görüşme yapıldı. Gerda: 'Artık konuşamayacak ve kendi başına yaşayamayacaktı. Kimse onun için bunu istemezdi. Aklımdan şu geçti: eğer hayatta kalırsa, kızım hala yanımda olurdu. Ama bu bencilce bir düşünceydi.'

Şarkı söylendi

Gerda, hastanedeki zamanın tuhaf olduğunu söylüyor. 'Tüm o kararlar, solunum cihazı, o makineler, hepsi gerçek dışıydı. Ancak yoğun üzüntüye rağmen güzel anlar da vardı. Örneğin diğer kızım, oğlum, aile ve erkek arkadaşı yatağının etrafındayken Nienke için şarkı söyledi. Doktorlar ve hemşireler koridorda dinlediler. Çok etkilenmişlerdi.' Organ bağışı konusu açıldığında Gerda, Nienke'nin bir zamanlar söylediklerini hatırladı. 'Gözleri değil, bunu istemiyordu; kalbi de değil, çünkü o erkek arkadaşı içindi. Sonunda 6 kişiye bağışta bulundu ve tüm nakiller başarılı geçti.'

Çok tatlı

Hastanede aileye mükemmel bir destek sağlandı. 'Herkes bize karşı çok tatlıydı. Veda etmek için bize bolca zaman tanıdılar. Nienke'nin erkek arkadaşı ve ben o gece hastanede kalmamıza izin verildi. Organ bağışı koordinatörü her şeyi net bir şekilde açıkladı ve Nienke'nin uygun ölçülerde olması nedeniyle organlarının çocuklara da gidebileceğini biliyorduk. Her şey özen ve saygıyla yapıldı. Ameliyattan sonra onu geri aldığımızda, hiçbir şey belli olmuyordu.'

Daire tamamlandı

Nienke'nin cenazesi babasının ölüm yıl dönümüne denk geldi. Gerda şöyle anlatıyor: 'O, Nienke 3 aylıkken vefat etmişti. Aslında bu çakışma çok güzel, sanki bir daire tamamlanmış gibi. Yukarıda onu tanıyıp tanımayacağını merak ettim.' Gerda, vedasının harika olduğunu söylüyor: 'Taziye ve cenaze töreninde çok fazla insan vardı, inanılmaz miktarda mektup ve ziyaretçi aldık. Bu inanılmazdı.'

Yeniden umut

Kısa bir süre sonra iki yetişkin alıcıdan ve bir çocuğun ebeveynlerinden teşekkür mektupları geldi. Gerda, 'Mektuplar bana iyi geldi,' diyor. 'Örneğin o ebeveynlerin ölümcül hasta bir çocukları vardı ve artık yeniden umut olduğunu yazdılar. Nienke'nin başkaları için yapabildiği şey oldukça büyük. Bu onun ölümünü daha az anlamsız kılıyor, böylece ondan iyi bir şey çıkarabiliyorum. Çünkü bu çok adaletsiz, güzel bir geleceği olan genç bir kız... O zaman bu geleceği başkasına vermek en iyisi. Bu kadar hasta birine bundan daha büyük bir hediye veremezsiniz. Garip olan şu ki, 6 kişinin artık onun yaşayan bir parçasına sahip olması. Bu yüzden bazen bir tür kıskançlık hissediyorum, gerçi bu doğru kelime değil. Ama Nienke bağış yapmasaydı, o insanlar belki de ölmüş olacaktı.'

Ritim ve yapı

Üzüntüye boğulmamak için Gerda sağlam bir rutin oluşturdu. 'Nienke'nin vefatından iki hafta sonra, pazar günleri hariç her gün saat 08.15'te spor salonuna gitmeye başladım. Böylece günlerimde ritim ve yapı sağladım, hareket halinde kaldım ve kafamı boşaltabildim. Ayrıca 'spor hocalarıyla' sohbet etmeye başladım. Onlardan ikisiyle arkadaşlıklar kuruldu. Bu yapının yanı sıra onlarla olan iletişim bana çok yardımcı oldu.'